Het productieproces van synthetisch rubber kan grofweg in drie delen worden verdeeld: synthese en raffinage van monomeren, polymerisatieproces en nabehandeling van rubber.
Monomeerproductie en raffinage
De basisgrondstof van synthetisch rubber is een monomeer, en de gebruikelijke zuiveringsmethoden omvatten rectificatie, wassen, drogen en dergelijke.
Aggregatieproces
Het polymerisatieproces is een proces waarbij een monomeer wordt gepolymeriseerd door een initiator en een katalysator om een polymeer te vormen. Soms wordt een aggregatieapparaat gebruikt, soms worden meerdere verbindingen in serie gebruikt. Het polymerisatieproces van synthetisch rubber maakt hoofdzakelijk gebruik van twee methoden: emulsiepolymerisatie en oplossingspolymerisatie. Tegenwoordig worden voor emulsiepolymerisatie styreen-butadieenrubber, isopreenrubber, butadieenrubber, butylrubber en dergelijke gebruikt.
Nabewerking
De nabehandeling is een proces waarbij het uiteindelijke rubber wordt bereid door de niet-gereageerde monomeren te verwijderen, te agglomereren, te dehydrateren, te drogen en te verpakken na de polymerisatie (de latex of de lijm). Het coagulatieproces van de emulsiepolymerisatie maakt hoofdzakelijk gebruik van een elektrolyt of een polymeercoagulans om de emulsie te vernietigen en de colloïdale deeltjes neer te slaan. Het coagulatieproces van oplossingspolymerisatie is voornamelijk gebaseerd op heetwatercondensaat. De na coagulatie neergeslagen colloïdale deeltjes bevatten een grote hoeveelheid water en moeten worden gedehydrateerd en gedroogd.